βράδι του ματς με την Οντένσε

Όπως γράφτηκε για τα “Φιλαθλοσκαλίσματα“.

Κάπου διαβάζω “Με την τύχη του Παναθηναϊκού τα έβαλε ο αρχηγός των «πρασίνων» Γιόσου Σαριέγκι. Ο Βάσκος ανέφερε πως θα πρέπει στην συνέχεια να φανούν όλοι πιο δυνατοί.”

Στη ζωή γενικά και στον αθλητισμό ειδικότερα,  φροντίζουν οι αγωνιζόμενοι, οι προπονητές, το επιτελείο, να μειώνουν στο ελάχιστο τον παράγοντα τύχη, ποντάροντας αυστηρά στις (όποιες) ικανότητες τους χωρίς μεγάλο ρίσκο, προκειμένου να επιτύχουν τον όποιο στόχο. Αυτό συμβαίνει συνήθως, εξ’άλλου ο εγωισμός του αθλητή δεν του επιτρέπει το αντίθετο. Άρα, να πω στον αρχηγό της ομάδας της καρδιάς μου πως το τόπι δεν σερβίρεται με γαρνιτούρα από τύχη, χαρτομαντική και βότανα. Παρακολουθώντας χρόνια ποδόσφαιρο, και φυσικά μεγαλώνοντας με αυτό, νοιώθεις παραδόξως να γιατρεύεται η στραβωμάρα, να φεύγει η τσίμπλα της εφηβείας μαζί με τα καβλόσπυρα της, κι έτσι, να βλέπεις ξεκάθαρα πως μόνο θέμα τύχης δεν είναι το πρόσωπο του σημερινού Παναθηναϊκού. Ούτε καν του προπερσινού. Πρόσωπο όχι γεμάτο καβλόσπυρα, αυτό θα ήταν ευχής έργον, αλλά με ρυτίδες. Πολλές ρυτίδες και πατσές, γηρατιά και αγυμνασιά. Βόλεψη και δημόσιο φορέβερ. Χορτάτοι όλοι από κάθε λογής περιττό, και σε κάθε περίπρτωση ανθυγιεινό σκουπίδι. Γεροντάματα φίλε. Παραξενεύουμε και φαντάζει τεράστιος ο σοδομισμός του τρυφιλιού. Οι μεν ηλικιωμένοι και φανερά ανεπαρκείς ιδροκοπούντες μαχητές του γρασιδιού δεν φταίνε για τα αδίκως παχυλά μπάτζετ, εσύ δε θα τά’παιρνες άμα σου τα έδιναν; Από την άλλη οι αιώνιοι γραφικοί, αγέρωχοι μοστραδόροι επικοινωνιατζήδες λογιστίδιοι με το μολυβάκι στο αυτί χομπίστες διοικούντες, σχεδιάζουν και  περιμένουν πως να βγάλει τα λεφτά της η μπίζνα. Αναλύσεις σε βάθος και άρθρα επί του θέματος αναρτώνται δεκάδες καθημερινά στο διαδίκτυο, και μάλιστα κάποια τα βρήκα πολύ σωστά, μετρημένα και αξιοπρεπή, γραμμένα από επαγγελματίες και από ταλαντούχους ερασιτέχνες.  Τα ίντερνετ φόρουμς περί ποδοσφαίρου στην Ελλάδα σφύζουν από κίνηση, φουσκώνουν από σχόλια, κουβαλώντας καθημερινά δεκάδες γιγαμπάιτ (πολλές φορές άχρηστης) πληροφορίας, δίνοτας μου την εντύπωση πως όλα τα Ελληνόπουλα είναι στις καφετέριες και πληκτρολογούν! Είναι τα μοντέρνα καφενεία, εκεί που βρίσκουν απάγκιο οι χιλιάδες προπονητές μας, που “εγώ ρε θα έβαζα δεξί χαφ τον Κουρκουμπινέλη και εκεί να δεις ρε, θα μάζευε όλες τις χαμένες πάσες, με το μαλάκα τον προπονητή, δεν το’δε;” κλπ, επίσης τους πιτσιρικάδες που γράφουν με θυμό προς όποιο αντίθετο χρώμα από το δικό τους (για μπάλα δεν το συζητάμε, σκοτάδια), και φυσικά τους κολλημένους στατιστικολόγους, που παρά την 4άρα -από την Οντένσε -αφού το ξανάφερε η κουβέντα- απαγορεύουν και τσαντίζονται με την καζούρα, διότι η ομάδα τους ας πούμε έχει περισσότερες νίκες στο σύνολο από την άλλη και “εσείς την 3άρα στο τάδε στάδιο το 1821 την ξεχάσατε τόσο γρήγορα πουλάκια μου”; Όμως, με τέτοιους τρόπους εκτόνωσης και έκφρασης ο κόσμος -και η σοφία της μάζας του- δίνει τα μηνύματα στις ομάδες και εκείνες με τη σειρά τους -εάν σέβονται τον κάθε μεροκαματιάρη που ξεδίνει αγοράζοντας την Κυριακή του -φροντίζουν να μην τον εξαπατούν. Όχι να μην ηττώνται. Να μην κοροϊδεύουν τον φίλαθλο. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκών κυπέλων αφου τό’φερε η κουβέντα λοιπόν, κάποιοι σαραντάρηδες, ή κάπου εκεί, έχουμε μπορέσει να δούμε την ομάδα μας, τον Παναθηναϊκό, σε καλές εποχές, τέλοσπάντων για τα Ελληνικά μας δεδομένα τον παρακολουθήσαμε σε κάποιες στιγμές που θα χαρακτηρίζονταν ακόμα και ευχάριστες εκπλήξεις. Τώρα, και τα τελευταία δέκα, κάπου εκεί χρόνια, μια παγερή αδιαφορία τύπου δημοσίου έχει επικαλύψει τους πράσινους πάντες, και αυτό μου δημιουργεί ένα συγκεκριμένο πολύ ορατό φόβο: Από Παναθηναικός να μήν καταντήσει Παναφθηναϊκός.

Από στατιστικές εγώ δεν ξέρω και στους αριθμούς πάντα ήμουν συνειδητά σκράπας, ούτε φανατικός οπαδός είμαι και τα συμφέροντα μου είναι άσχετα με ό,τι ποδοσφαιρικό, αλλά το να υποστηρίζεις και να δικαιώνεσαι, το να παλεύεις για την ανατροπή, να νικάς, το να χάνεις έχοντας σκίσει τη φανέλα σου από την υπερπροσπάθεια, αυτό το στιγμιαίο βίωμα ενός από τα παραπάνω είναι αυτό που κάνει το ποδόσφαιρο τον βασιλιά των σπορ, και τις ομάδες των πατεράδων μας τις καλύτερες του κόσμου. Και είναι κρίμα εδώ και χρόνια να βλέπεις την ομάδα της καρδιάς σου αποχρωματισμένη και άκυρη, σαν μετοχή που έπεσε και που κανείς πια δεν ενδιαφέρεται. Έχω την εντύπωση πως παγκοσμίως το ποδόσφαιρο μπασταρδεύεται. Επιχειρηματίες, ατζέντηδες, ατζέντηδες του ατζέντη, επικοινωνιακά τρυκ, παίκτες-φούσκες, τζογαδόροι, στοιχηματατζήδες,  μίντια, όλοι κάνουν “πί-άρ” και επενδύουν ασελγώντας πάνω σε αυτό που θεωρούν κτήμα τους, τσαρδί τους, ελέγχοντας (φυσικά αποτυγχάνοντας πολλές φορές) το ποδόσφαιρο. Όμως, αυτό με τη σειρά του απλά τους αγνοεί. Και αυτό διότι το ποδόσφαιρο είναι αυθύπαρκτο και άτρομο. Την όποια γκλαμουριά την έχει χεσμένη. Ένα ματωμένο γόνατο έχει μεγαλύτερο πρεστίζ από ένα κάμπριο. Έχει παίκτες και θεατές “by default”. Κάθε δρόμος είναι και μία ποδοσφαιρική ιστορία. Και οι θεατές πάντα εκεί. Μια μπάλα, μια αλάνα, δύο γερά πόδια, πολή όρεξη και “ποιος κάνει σέντρα”; “Έχουμε μπάλα σήμερα”. Γεμίζει το στόμα μόνο που το λες. Είναι Αύγουστος του 2011, λίγες ώρες πριν η ομάδα μου αποκλείστηκε από την καλύτερη Οντένσε από τη Δανία, και στα αυτιά μου επιστρέφει μια ηχώ, αυτή που τα τελευταία χρόνια σκούζει πως αυτός ο Παναθηναϊκός είναι μια ετησίως επαναλαμβανόμενη κακή συγκυρία.  Μία συγκυρία από αυτές που εκτρωματικά δημιουργούν τυχαίοι εξωγαλαξιακοί κομήτες που είχαν φύλλο πορείας για τη θέση του χαλίφη.

Λές;

Πολλοί καλλιτέχνες εδώ και καιρό και σχεδόν κάτω από τη μύτη μας έχουν γιγαντώσει πολλά κανάλια μοιρασιάς μουσικής, ιδεών, εικόνων κτλ.  Ίσως η νέα “τάση” αυτή να ήταν και λίγο “αναγκαία” στην αρχή, καθώς οι μεγιστάνες των δισκογραφικών και οι κατέχοντες γενικώς έπαιζαν ανενόχλητοι το δικό τους ταβλάκι, σηκώνοντας στους ουρανούς για ένα καπρίτσιο (ή και μια χούφτα δολάρια) διάφορους άφωνους ατάλαντους που όμως διέθεταν το “από κορμί φωνάρα”, ομορφαίνοντας τις νύχτες και γεμίζοντας κάποιων τις κρεβατοκάμαρες. Και τόσο ταλέντο ήταν στο πηγάδι, φωνάζοντας χρόνια ολόκληρα από το βάθος, αλλά που, μεγάλο το βάθος βλέπεις, απασχολημένα και τα αυτιά…

Και νά σιγά σιγά, κάτι το myspace, κάτι το ίντερνετ γενικότερα, κάτι τα downloads μέσω διαδικτύου και οι ηγούμενοι λάσπωσαν λίγο. Γνωστοί και άγνωστοι καλλιτέχνες άρχισαν να βρίσκονται διαδικτυακά, να ακούν μουσικές συνομήλικων από την άλλη μεριά του πλανήτη, να σνομπάρουν περίτρανα αυτούς που κάποτε κυνηγούσαν για μία “έστω υπό όρους δισκογραφική ευκαιρία”, κάνοντας την κίνηση ματ: Αυτό που ακόμα βρίσκεται στα σπάργανα της γιγάντωσης του και που το υποστηρίζουμε με όλη τη δύναμή μας, καθώς μας επιτρέπει να κάνουμε πράξη την αγάπη μας: Μοίρασαν ελεύθερα το πνευματικό τους έργο στο κοινό, ελέυθερο για download, remix, broadcast, με μοναδική απαγόρευση τη μεταπώληση υπό το όνομα άλλου δημιουργού. Ζητούν επίσης, το μέσον το οποίο χρησιμοποιεί κάτι δικό τους να αναφέρει την πηγή του υλικού, δηλαδή να αναφέρει και τον φουκαρά τον δημιουργό κάπου.

Μπίνγκο. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται πολύ μεγαλύτερη διαφήμιση, με πιο ορθό τρόπο και πιο απλό σκοπό, χωρίς μπράβους και σωματοφύλακες δικαιωμάτων, χωρίς φόβο και πάθος. “Δε θέλω τη συμπόνοια κανενός” μοιάζουν να φωνάζουν χαρούμενοι οι πιτσιρικάδες, καθώς τα live και τα ελεύθερα κινήματα (όχι μόνο μουσικά), ενώνονται βάζοντας κοινούς στόχους εκτιμώντας τις κοινές τους ανάγκες. Κάποιοι δε γηροντότεροι αλλά “τζόβενα” του sales management υπό το διαδίκτυο, προσπαθούν αραχνιασμένα να επιβάλουν αυτό που έιχαν διδαχθεί, σε μία προσπάθεια να περισώσουν εντυπώσεις ικανότητας και αυτοεκτίμησης. Όχι, οι νέοι δεν κοιμούνται σήμερα. Το αντίθετο μάλιστα. Τη γυάλα την έχουν ήδη ραγίσει και όπου νά’ναι θα ξεχυθούν στη δική τους ζωή, αδιαφορώντας για τις πολιτικές μας, τις στρατηγικές και τους πολυεπίπεδους πολέμους μας. Και καλά θα κάνουν. Με την ευχή μου.

Οι μουσικοί και οι παράγοντες έργου γενικότερα που επιθυμούν ελεύθερη διακίνηση, αγκαλιάζονται από το Creative Commons Project. Μή κερδοσκοπικό, θωρακίζει την ίδια την ελευθερία του να έχεις τις αισθήσεις σου ελεύθερες. Το θέμα ήταν πάντα η μουσική. Ποτέ τα φράγκα. Αυτό φοράει κάθε μέρα ο καλιτέχνης.

Αντώνης Γασπαρινάτος

project Creative Commons και Heifervescent

ό

όπως γράφτηκε για το People&Ideas.gr

Η μουσική πολυφωνία στις μέρες μας έχει -αρχικά- αναγκάσει και κατόπιν δημιουργήσει μία νέα τάση- μόδα στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Την προώθηση της δουλειάς των καλλιτεχνών μέσα από την “ελεύθερη-under some restrictions” άδεια των Creative Commons. Από αυτές τις άδειες προκύπτει η συγκατάθεση για νόμιμη και ελεύθερη διακίνηση του πρωτότυπου υλικού του εκάστοτε παραγωγού. Τα τελευταία χρόνια λοιπόν, η εύρεση μιας δισκογραφικής εταιρίας για προώθηση-διαφήμιση-παραγωγή μουσικού υλικού έπαψε να είναι επιτακτική, διότι πλέον οι μουσικοί συχνότατα αναλαμβάνουν μόνοι τους την ηχογράφηση σε δικά τους “home made” studios, με βοηθό το ίντερνετ καταφέρνουν να κάνουν μόνοι τους δημοφιλές το έργο τους, και με την μή κερδοσκοπική Creative Commons καταφέρνουν να κατωχυρώσουν τα δικαιώματά τους, χωρίς μεσάζοντες και “νταβατζιλίκια” με το συμπάθειο.

Αρχικά “μουδιάζεις”, μήν γνωρίζοντας πού μπορείς να αναζητήσεις αυτού του είδους τις μουσικές. Με ένα σύντομο ψάξιμο στο διαδύκτιο όμως σύντομα ανοίγονται νέοι κόμβοι που φιλοξενούν τέτοιους καλλιτέχνες. Σαν παράδειγμα, το Jamendo φιλοξενεί πάνω από 33.000 άλμπουμς ελεύθερα για download, από καλλιτέχνες που δεν μας είναι μεν γνωστοί και που μέσα σε αυτούς θα ακούσουμε και πολύ αστείους πειραματισμούς από ιδιώτες, αλλά θα ανακαλύψουμε και πραγματικά διαμάντια, μένοντας ίσως προβληματισμένοι με το “γιατί” δεν τους ξέραμε νωρίτερα, ή με το “τί” συνέβαινε μέχρι τώρα κάτω από την ίδια μας τη μύτη. Θα σας υποσχεθώ μόνο πως οι λάτρεις της μουσικής θα απολαύσουν το δροσερό νερό μιας άγνωστης ως τώρα όασης. Μετά από περίπου 2 χρόνια περιπλάνησης στις “ελεύθερες” μουσικές, το Heifervescent είναι ένα από τα αγαπημένα μου project. Το μουσικό project του Andy Doran που είναι από πίσω. Αν όχι ο Bob Dylan της εποχής μας, τότε είναι ίσως ο Neil Young. Άγγλος, ζει στο Newport, έχει κάνει 4 υπέροχα άλμπουμς, με το “Verbal Bandit” να μου κλέβει την καρδιά. Ένα βράδι καθώς στο σπίτι είχα βάλει τραγούδια Creative Commons, ή “copylefts” όπως συνηθίζονται [το αντίθετο του copyright], ένα εξαιρετικά απλό, υπέροχο μπαλαντάκι “απαίτησε” την προσοχή μου, αποσπώντας με από ό,τι έκανα εκείνη τη στιγμή. Με την προτροπή να αναζητήσετε μεταξύ των Creative Commons και τις μουσικές του Andy Doran στο Heifervescent project στον ελεύθερό σας χρόνο, σας αφιερώνω το “Yesterday’s News”.

Αντώνης Γασπαρινάτος

Exit5 & Make My Day Radio | up n’ running!

Η τρελλή σκέψη έγινε πραγματικότητα. Η προσπάθεια έγινε πράξη. Ενα όνειρο έφερε περισσότερα χαμόγελα. Ένα ραδιόφωνο στο διαδίκτυο, ολόδικό μας, φτιαγμένο από χρήστες για χρήστες. Είστε όλοι καλεσμένοι, εκτός από το να ακούσετε με την ψυχή σας, να μας βάλετε να ακούσουμε την δική σας μουσική διαφυγή από την καθημερινότητα. Κάνετε το δικό σας μουσικό 30λεπτο, ζωντανό ή ηχογραφημένο. Θα είμαστε όλο αυτιά! Μέσα από το Exit5, και με όχημα το αρχικό Make My Day Radio, φτιάχνουμε-φτιάχνετε podcasts, ακούμε και κατεβάζουμε δωρεάν μουσικές άνευ πνευματικών δικαιωμάτων, μα, κυρίως περνάμε καλά κάνοντας την τρέλα μας ιστορία.

Από 1 Μαρτίου 2010 σε 24ωρο προγραμμα. Ελάτε να το διαμορφώσουμε μαζί. Πείτε μας τη γνώμη σας, ετοιμάστε τις εκπομπές σας. Και εάν λιγο ζαλίστηκες, ξεζαλίσου εδω. —-> http://exit5.wordpress.com

Ορίστε κ ο λόγος που το αγαπημένο αυτό μπλοκάκι μπήκε λίγο στην κρυογενετική. Ζούμε ημέρες κ νύχτες ραδιοφώνου κύριοι!

Και πάλι φίλοι

Αγαπητό μπλοκάκι,

και σαν τρελλοι τρέξαμε με δουλειές, κ παντρεμένοι είμαστε πλέον, και χανιμούν πήγαμε, κ σπίτι φτιάξαμε, και το αλκοολίκι μας δεν το ξεχνάμε. Γιαυτό θα επιστρέψουμε δριμύτεροι, για να καταγράψουμε μουσικές, αρώματα, χρώματα, τη ζωή μας δηλαδή. Ίσως και τη ζωή σας.

Με τη μοναδική δέσμευση να γράφω σε ακανόνιστους χρόνους  κ χώρους σε ξανακαλωσορίζω. Φιλιά πολλά.