Θυμάμαι μικρός που έβλεπα τέννις στην τηλεόραση τις Κυριακές και πολύ το φχαριστιόμουνα. Θυμάμαι τον Τζον Μάκενρο, τον Μπόρις Μπέκερ και φυσικά την υπερφυσική και αντρειωμένη κατά τα λεγόμενα Μαρτίνα Ναβρατίλοβα. Δεν θα ξεχάσω τον αριστερό της καρπό που ήταν σαν περίπτερο. Καμμία αντίπαλος δεν άντεχε στις αριστερές απαντήσεις της Μαρτίνας, και εάν κάποια στιγμή κάτι τέτοιο συνέβαινε, η αντίπαλος θα γιόρταζε κανα μήνα…
Την είδα την Μαρτίνα, την είδα ψες αργά. Δεν κάνω πλάκα.
Έτυχε ανήμερα των Χριστουγέννων να βρεθώ και εγώ μαζί με το ταίρι μου σε γνωστό μαγαζί-κέντρο διασκέδασης της Αθήνας, με κεντρικό όνομα στην πίστα και στην μαρκίζα έναν καλλιτέχνη που -πρέπει να ομολογήσω- δεν ήξερα.
Τώρα όμως τον έμαθα.
Ακριβώς όπως οι αδαείς και οι στερημένοι, έτσι ακριβώς, συνηθισμένος με τα ωραία μου τα κουτουκάκια, τα ρεμπετάδικα, τα ποπ και ροκ μπαράκια και με την μονόπολη στο σπίτι, έπαθα ένα σοκ. Που όμως ούτε στιγμή δεν ήταν δυσάρεστο.
Πήρε διαστάσεις παρατηρητικές, ψυχαναλυτικές και κουτσομπολίστικες.
Aφού λοιπόν σερβιριστήκαμε το οινόπνευμά μας και σιγουρευτήκαμε πως έχουμε επάνω μας τουλάχιστον μια καρτέλα ντεπόν, βαλθήκαμε να γίνουμε ένα με τον χώρο, τους γείτονες, την ατμόσφαιρα…
Αμέσως, με μία ματιά στην κυρία μου, άρχισαν τα σχεδόν ασυγκράτητα γέλια.
Το να ενκλιματιστούμε ήταν προφανώς αδύνατο, αλλά ταυτόχρονα και μη επιθυμητό.
Οι μάζες δίπλα μας, μόλις ο καλλιτέχνης μας βγήκε επί σκηνής, αλάλαζαν ‘’ΤΑΔΕ, ΖΟΥΜΕ – ΓΙΑ ΝΑ ΣΆΚΟΥΜΕ’’ και τότε άρχισα να πιστεύω πως έχω πρόβλημα. ΓΙΑΤΙ αυτοί τον ξέρουν αυτόν και εμείς πέρα βρέχει; Μην να είναι κανας καλός και μαλακίζομαι που δεν τον έχω τοποθετήσει στην δισκοθήκη μου δίπλα στον ΜΑΡΚΟ και τους DIRE STRAITS; Ε;
Όχι. Ο άνθρωπός μας, με την ορθοφωνή που διέθετε, αρκούνταν να διαφημίζει τα εντελώς αδιάφορα πειράματα του νέου του δίσκου. Και η σύντομη βόλτα του από κάποιες όμορφες στιγμές της μουσικής μας, της τόσο ωραίας λαϊκής μας μουσικής, ήταν μια βόλτα στην κόλαση των τετράποδων φίλων μας των σκύλων…
Με ενθουσιασμό μικρού παιδιού, σαν να είχε έλθει για πρώτη φορά στο χωριό μου το τσίρκο μεντράνο, συνέχισα να χαζεύω μαγεμένος και να θαμπώνωμαι από τα χρώματα, τα αρώματα, τα στράς, τις γυαλάδες, τα παράφωνα και τον παροξυσμό των συνανθρώπων, που έβγαζαν το άχτι τους σαν να το είχαν μαζεμένο 25 χρόνια, εντελώς αφιλτράριστα –πράγμα πολύ καλό αλλά-, χωρς κανένα ποιοτικό κριτήριο, αφημένοι και παραδομένοι σε ένα προτηγανισμένο σενάριο διασκέδασης.
Και ξαφνικά το είδα. Δεν λέω ψέμματα, και η Μαρία το είδε.
Το ανεπανάληπτο reverse της Μαρτίνας, το είδα! Ήταν αυτός, o καλλιτέχνης τους! Τώρα κατάλαβα! Ο άνθρωπος δεν αρκείται μόνο στο τραγούδι, τι χαζοί είμασταν να το πιστέψουμε αυτό! Όταν -με θρησκευτική ακρίβεια και ευλάβεια- άρχισε το event της ανθοριψίας, ξέρετε, τη διαδικασία που ξεχωρίζει τα χλωρά από τα ξερά, ο άνθρωπός μας με απίθανη τεχνική άρχισε να ανταποδίδει με αποτελεματικότητα και περίσσια ακρίβεια τις βολές που του γίνονταν, σαν άλλος Αντρέ Αγκάσι. Να τρώει στην κόνγκα έξι-έξι τα πανέρια και τα τάπερ, και να χαμογελά ολάκερος, ως τα αυτιά!
Στενοχωρήθηκα.
Γιατι; Γιατί να χαραμίζεται ο νέος σε μία σάλα τριών –βαριά βαριά- χιλιάδων ανθρώπων προσπαθώντας να κερδίσει μία αίγλη λίγων χιλιάδων Ελλήνων θαυμαστών, όταν εδώ υπάρχει μία σπανιότατη ικανότητα που μπορεί να του χαρίσει τον κόσμο; Γιατί η ανθοριψία δεν έχει προσχωρήσει στα Ολυμπιακά αθλήματα; Αφού το χρυσό το ψάχνουμε με το κυάλι και το ποθούμε τόσο πολύ, κάθε φορά περισσότερο. Και το θεωρούμε και δεδομένο. Σαν τον συγχωρεμένο τον παππού μου, που όταν είχε βγει το λόττο είχε κερδίσει 4άρι, έξι χιλιάδες δραχμές, και ήρθε σπίτι και είπε ‘’έξι χιλιάδες δραχμές τη βδομάδα καλά είναι, τέλεια!’’
Ξέρετε πόσα κύπελλα χάνουμε; Γουίμπλετον, Ρολάν Γκαρός,ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΑΝΘΟΡΙΨΙΑ παιδιά!
Να σου ρίξει ραβέρσα ο άνθρωπός μας και να σε πετύχει το τριαντάφυλλο στο μάτι στα σαράντα μέτρα! Να κάνει σερβίς με το πανέρι της Diadora και να έρχονται οι άσσοι ο ένας μετά τον άλλον!
Η ηλικία που βρίσκομαι είναι σίγουρα πιο κριτική από την πρώτη νιότη, το να κρίνεις και να κατακρίνεις από θέση ασφαλείας είναι εύκολο, το να σεβεσαι την διαφορετικότητα είναι σωστό. Παραμένω με την ευχάριστη πεποίθηση πως ακόμα και τώρα αν ζούσα τα νοιάτα μου θα φρόντιζα να καταναλώνομαι με έναν τρόπο άλλο. Ζωή χωρίς πρότυπα είναι ζωή που χρειάζεται συνεχή εφευρετικότητα και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Αυτό όμως που είναι ευκολότερο είναι φίλε μου να βρεις αξιολογότερα πρότυπα.
Μπορεί να μην είναι στην τηλεόραση, ούτε στα βίντεοπαίχνιδα, ούτε καν στα ράφια του Σούπερ Μάρκετ. Ψάξτο λίγο.
