Θυμάμαι μικρός που έβλεπα τέννις στην τηλεόραση τις Κυριακές και πολύ το φχαριστιόμουνα. Θυμάμαι τον Τζον Μάκενρο, τον Μπόρις Μπέκερ και φυσικά την υπερφυσική και αντρειωμένη κατά τα λεγόμενα Μαρτίνα Ναβρατίλοβα. Δεν θα ξεχάσω τον αριστερό της καρπό που ήταν σαν περίπτερο. Καμμία αντίπαλος δεν άντεχε στις αριστερές απαντήσεις της Μαρτίνας, και εάν κάποια στιγμή κάτι τέτοιο συνέβαινε, η αντίπαλος θα γιόρταζε κανα μήνα…
Την είδα την Μαρτίνα, την είδα ψες αργά. Δεν κάνω πλάκα.
Έτυχε ανήμερα των Χριστουγέννων να βρεθώ και εγώ μαζί με το ταίρι μου σε γνωστό μαγαζί-κέντρο διασκέδασης της Αθήνας, με κεντρικό όνομα στην πίστα και στην μαρκίζα έναν καλλιτέχνη που -πρέπει να ομολογήσω- δεν ήξερα.
Τώρα όμως τον έμαθα.
Ακριβώς όπως οι αδαείς και οι στερημένοι, έτσι ακριβώς, συνηθισμένος με τα ωραία μου τα κουτουκάκια, τα ρεμπετάδικα, τα ποπ και ροκ μπαράκια και με την μονόπολη στο σπίτι, έπαθα ένα σοκ. Που όμως ούτε στιγμή δεν ήταν δυσάρεστο.
Πήρε διαστάσεις παρατηρητικές, ψυχαναλυτικές και κουτσομπολίστικες.
Aφού λοιπόν σερβιριστήκαμε το οινόπνευμά μας και σιγουρευτήκαμε πως έχουμε επάνω μας τουλάχιστον μια καρτέλα ντεπόν, βαλθήκαμε να γίνουμε ένα με τον χώρο, τους γείτονες, την ατμόσφαιρα…
Αμέσως, με μία ματιά στην κυρία μου, άρχισαν τα σχεδόν ασυγκράτητα γέλια.
Το να ενκλιματιστούμε ήταν προφανώς αδύνατο, αλλά ταυτόχρονα και μη επιθυμητό.
Οι μάζες δίπλα μας, μόλις ο καλλιτέχνης μας βγήκε επί σκηνής, αλάλαζαν ‘’ΤΑΔΕ, ΖΟΥΜΕ – ΓΙΑ ΝΑ ΣΆΚΟΥΜΕ’’ και τότε άρχισα να πιστεύω πως έχω πρόβλημα. ΓΙΑΤΙ αυτοί τον ξέρουν αυτόν και εμείς πέρα βρέχει; Μην να είναι κανας καλός και μαλακίζομαι που δεν τον έχω τοποθετήσει στην δισκοθήκη μου δίπλα στον ΜΑΡΚΟ και τους DIRE STRAITS; Ε;
Όχι. Ο άνθρωπός μας, με την ορθοφωνή που διέθετε, αρκούνταν να διαφημίζει τα εντελώς αδιάφορα πειράματα του νέου του δίσκου. Και η σύντομη βόλτα του από κάποιες όμορφες στιγμές της μουσικής μας, της τόσο ωραίας λαϊκής μας μουσικής, ήταν μια βόλτα στην κόλαση των τετράποδων φίλων μας των σκύλων…
Με ενθουσιασμό μικρού παιδιού, σαν να είχε έλθει για πρώτη φορά στο χωριό μου το τσίρκο μεντράνο, συνέχισα να χαζεύω μαγεμένος και να θαμπώνωμαι από τα χρώματα, τα αρώματα, τα στράς, τις γυαλάδες, τα παράφωνα και τον παροξυσμό των συνανθρώπων, που έβγαζαν το άχτι τους σαν να το είχαν μαζεμένο 25 χρόνια, εντελώς αφιλτράριστα –πράγμα πολύ καλό αλλά-, χωρς κανένα ποιοτικό κριτήριο, αφημένοι και παραδομένοι σε ένα προτηγανισμένο σενάριο διασκέδασης.
Και ξαφνικά το είδα. Δεν λέω ψέμματα, και η Μαρία το είδε.
Το ανεπανάληπτο reverse της Μαρτίνας, το είδα! Ήταν αυτός, o καλλιτέχνης τους! Τώρα κατάλαβα! Ο άνθρωπος δεν αρκείται μόνο στο τραγούδι, τι χαζοί είμασταν να το πιστέψουμε αυτό! Όταν -με θρησκευτική ακρίβεια και ευλάβεια- άρχισε το event της ανθοριψίας, ξέρετε, τη διαδικασία που ξεχωρίζει τα χλωρά από τα ξερά, ο άνθρωπός μας με απίθανη τεχνική άρχισε να ανταποδίδει με αποτελεματικότητα και περίσσια ακρίβεια τις βολές που του γίνονταν, σαν άλλος Αντρέ Αγκάσι. Να τρώει στην κόνγκα έξι-έξι τα πανέρια και τα τάπερ, και να χαμογελά ολάκερος, ως τα αυτιά!
Στενοχωρήθηκα.
Γιατι; Γιατί να χαραμίζεται ο νέος σε μία σάλα τριών –βαριά βαριά- χιλιάδων ανθρώπων προσπαθώντας να κερδίσει μία αίγλη λίγων χιλιάδων Ελλήνων θαυμαστών, όταν εδώ υπάρχει μία σπανιότατη ικανότητα που μπορεί να του χαρίσει τον κόσμο; Γιατί η ανθοριψία δεν έχει προσχωρήσει στα Ολυμπιακά αθλήματα; Αφού το χρυσό το ψάχνουμε με το κυάλι και το ποθούμε τόσο πολύ, κάθε φορά περισσότερο. Και το θεωρούμε και δεδομένο. Σαν τον συγχωρεμένο τον παππού μου, που όταν είχε βγει το λόττο είχε κερδίσει 4άρι, έξι χιλιάδες δραχμές, και ήρθε σπίτι και είπε ‘’έξι χιλιάδες δραχμές τη βδομάδα καλά είναι, τέλεια!’’
Ξέρετε πόσα κύπελλα χάνουμε; Γουίμπλετον, Ρολάν Γκαρός,ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΑΝΘΟΡΙΨΙΑ παιδιά!
Να σου ρίξει ραβέρσα ο άνθρωπός μας και να σε πετύχει το τριαντάφυλλο στο μάτι στα σαράντα μέτρα! Να κάνει σερβίς με το πανέρι της Diadora και να έρχονται οι άσσοι ο ένας μετά τον άλλον!
Η ηλικία που βρίσκομαι είναι σίγουρα πιο κριτική από την πρώτη νιότη, το να κρίνεις και να κατακρίνεις από θέση ασφαλείας είναι εύκολο, το να σεβεσαι την διαφορετικότητα είναι σωστό. Παραμένω με την ευχάριστη πεποίθηση πως ακόμα και τώρα αν ζούσα τα νοιάτα μου θα φρόντιζα να καταναλώνομαι με έναν τρόπο άλλο. Ζωή χωρίς πρότυπα είναι ζωή που χρειάζεται συνεχή εφευρετικότητα και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Αυτό όμως που είναι ευκολότερο είναι φίλε μου να βρεις αξιολογότερα πρότυπα.
Μπορεί να μην είναι στην τηλεόραση, ούτε στα βίντεοπαίχνιδα, ούτε καν στα ράφια του Σούπερ Μάρκετ. Ψάξτο λίγο.
Κάποτε στο καρναβάλι στην καρναβαλούπολη είχαμε βγει σ’ ένα group ονόματι Rolan Patros. Αν είχαμε την ιδέα σου τότε θα ‘χαμε το 1ο κωμικό βραβείο στο τσεπάκι εεεε στο πανέρι ήθελα να πω.
Μπράβο
Φίλε, φίλε, φίλε,
Βρήκα λίγο χρόνο απόψε και έψαξα τα μέιλ σου για να βρω το λινκ του μπλογκ σου. (Αν το διάβαζε αυτό ο πατέρας μου δε θα καταλάβαινε τίποτα).
Το ότι δεν τίθεται θέμα προσβολής το ξέρεις και γι’ αυτό το προσπερνώ.
Όταν εχθές σου είπα ότι δε σε αναγνώρισα μέσα απ’ αυτά τα κείμενα, εννοούσα ακριβώς ότι αυτό που ξέρω τόσα χρόνια για εσένα δεν υπήρχε. Ή μάλλον -ακριβέστερα- υπήρχε κάτι αλλά υπήρχαν και τόσα πολλά άλλα που δεν ήξερα.
Αναφέρομαι στο τιμημένο ROLAN GAROZ
Γνωρίζω ότι είσαι ένας καταιγιστικός εικονοπλάστης με φαντασία. Είναι χαρά μου που μπορώ και συντονίζομαι μαζί σου στις μεταξύ μας συνομιλίες. Αλλά άλλο αυτό και άλλο να έχεις ένα κείμενο (πρόσεξε: κείμενο. Άλλο ο προφορικός και άλλο ο γραπτός λόγος) εκπληκτικής συνοχής, καταιγιστικής ροής, με πληθώρα εικόνων, παρελθόν και παρόν να περνάνε από μπροστά μου και να μένω άναυδος. Ένα κείμενο, θα έλεγα, επαγγελματικής δομής. Ακριβώς όπως αυτά που διαβάζω -και ‘φχαριστιέμαι- σε έντυπα που πλήρωσα και αγόρασα και τα έγραψαν άνθρωποι που πληρώθηκαν γι’ αυτό. Επαγγελματικά πράγματα.
Και το σημαντικότερο; Το συμπέρασμά σου. Λόγια συνοπτικά και μεστά, ικανά να γίνουν καδράκι, όπως αυτά με τα αποφθέγματα. Για να τα βλέπω συνέχεια μπροστά μου και να βελτιώνομαι, να γίνομαι καλύτερος και -πού ξέρεις;- μπορεί κάποτε να γράψω κι εγώ τέτοια ζηλευτά πράγματα.
Ίσως πάντα να μου τα έλεγες αυτά, αλλά να μην τα είχα ακούσει. Είναι δύσκολο πράγμα να ακούς. Ν’ ακούς, να αντιλαμβάνεσαι, να αξιολογείς και μετά να επεξεργάζεσαι και να απαντάς. Ο Μπομπ ο σφουγγαράκης όμως που είναι μέσα στο κρανίο μου, δε μ’ αφήνει πολλές φορές να κάνω τα πράγματα όπως πρέπει. Σφουγγάρι, φίλε μου. Ρίξε νερό στο σφουγγάρι και μόλις πάρει την ποσότητα που θέλει, μετά όσο και να ρίξεις πάει χαμένο. Δεν πα’ να ρίχνεις εσύ, αυτό τέρμα. Ίσως αυτό να εννοούσαν όταν ήμασταν πιτσιρικάδες και μας έλεγαν “στίψε το μυαλό σου”. Στιψ’ το για να καθαρίσει, να αδειάσει για να μπορέσει να ξαναχωρέσει άλλα, καινούρια, φρέσκα, διαφορετικά. Και να το ξαναστίψεις για να ξαναγεμίσει και ξανά και ξανά…
Θα είμαι προσεκτικότερος από ‘δω και πέρα. Και περιμένω το νέο σου κείμενο.
Φιλιά.
Φίλε μου Λεωνίδα,
Τα λόγια αυτά που έγραψες στο πόστ του ROLAN GAROZ με έκαναν να καμαρώνω.
Να καμαρώνω οχι για αυτά που έγραψα κ σου άρεσαν-πραγμα που εννοείται πως με τιμάει κ με χαροποιεί, αλλά για τον φίλο μου.
Διότι οι φίλοι μας και η επιλογή τους ως παρόντες στη ζωή μας πιστεύω πως είναι από τα λίγα πραγματα στη ζωή που τα κάνουμε αβίαστα, και μάλιστα χωρίς κανενός είδους commitment.Αν πάλι δεις ότι από 16 κοιλιακούς και κοτσίδα τωρα έχεις μπάκα και καράφλα και εξακολουθείς αβίαστα να χαίρεσαι να μοιράζεσαι κουβέντες, ξενύχτια, ράλι ακρόπολις κ mp3, τότε χαίρεσαι.
Στη δουλειά της Μαρίας κάποιοι έχει τύχει να παίρνουν τηλέφωνο ανήμερα πρωτοχρονιάς τάχαμου θέλοντας να τσεκάρουν κάτι, ενώ κατά βάθος θέλουν στην άλλη άκρη κάποιος να τους πει χρόνια πολλά…
Να γιατί χαίρεσαι…
Διότι το’χει φέρει έτσι η ζωή και πάντα μπορείς να σηκώνεις μια συσκευή ή να κάνεις 15 κλικ και να βρίσκεις στην άλλη άκρη τον φίλο σου, αυτόν που θα χαρεί με την χαρά σου (άρχισα τα τετριμένα), θα παραδειγματιστεί από την στάση σου απέναντι σε κάτι (με σένα το έχω κάνει άπειρες φορές), θα σε συμβουλευτεί πιστά και τυφλά, και που ίσως κ αυτός θα δακρυσει στην γέννηση των παιδιών σου.
Βλέπω 2 δώρα φίλε μου.
Το πρώτο είναι οτι μεγαλώνουμε.
Το δεύτερο είναι οτι μεγαλώνουμε μαζί.
Τα λέμε σύντομα
Υ.Γ.
Όσο για το αν αναγνωρίζεις τον φίλο σου όταν αυτός χειρίζεται τον γραπτό λόγο θα πρέπει να σου πω οτι αυτή είναι μια πτυχή που τώρα την ανακαλύπτω, καθώς τα προηγούμενα γραπτά μου κείμενα εντοπίζονται σε τετράδια ορθογραφίας της δευτέρας δημοτικού. Ανακαλύπτω πως με αυτο τη βρίσκω και χαλαρώνω!
Τώρα, όσον αφορά το ότι ίσως και εσύ να έχεις τη δυνατότητα να γράψεις κάτι που θα ήθελες, αν κρίνω από τα 23 χρόνια που σε γνωρίζω και τους χιλιόκυκλους (KΗΖ) που εκπέμπεις, είμαι ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι το κατέχεις το σπορ κ κάνεις κ πρωταθλητισμό κιόλας!
Δοκίμασέ το.
Πρόσφατα, και μετά από ΠΟΛΥΥΥ κόπο έμαθα πως ο δρόμος για το σωστό είναι το λάθος…
Θα δείξει…