Αυτό που κάποτε δεν ήταν κεκτημένο, ούτε ασφαλτοστρωμένο, και που τον κράταγε ξάγρυπνο τα βράδια και με τα μάτια ανοιχτά στο σκοτάδι πάνω σε έναν σκούρο τοίχο έβλεπε την ζωή του, λαμπερή και φρεσκοκολαρισμένη όπως του άρεσε να την βλέπει.Τότε που το όνειρο δεν ήταν “κακό” ούτε “γραφικό”.
Ο μεγάλος κοίταξε συγκαταβατικά τον μικρό και τον χάιδεψε στο κεφάλι. “Δεν προλαβαίνω”, είπε καλύπτοντας το “δεν θέλω”.
Ο μικρός πάλι, βγήκε να παίξει και τα ξέχασε όλα.
Η γκρίνια πάει σύννεφο σε κείνη τη χώρα που όταν πεινάει τσιμπάει μια μασχαλίτσα, ένα στήθος,ένα μπουτάκι από κάποιο από τα πολλά παιδιά της.
Αυτός που φωνάζει από τα τρίσβαθα του Καιάδα μοιάζει–ρε συ ο ίδιος δεν είναι?– που τις προάλλες είχε βάλει εκείνο το καλάθι στο τελευταίο δευτερόλεπτο και τον αποθεώναμε και που όμως προχθές έχασε σημαντική ευκαιρία να το βάλει? Ναι?
Μήπως είναι αυτός ο φοβερός φυσιολάτρης και του ελεύθερου κάμπιγκ λάτρης που γυρίζει πίσω 5 κιλά πλαστικό και τσίγκο ελαφρύτερος? Όχι? Ε, όχι, δίκιο έχεις.
Διότι οι νόμοι της φύσης είναι σκληροί. Τα ΖΩΑ επιβιώνουν καλύτερα.
Έβλεπα λίγο τιβί-εκλογές προχθές και ένας, ΕΝΑΣ ρε παιδιά δεν κοίταξε τον φακό με μία δόση 10% έστω δόσης αλήθειας. Σαν cyborg μοντέλα του ‘65 λειτουργούσαν διεκπεραιωτικά στους πυροπαθείς, μηχανικά στα debates, κοιμησμένα κ πλαστικά στα πλουμιστά μπαλκόνια.
Ασφαλές. Πολύ ασφαλές, εφόσον οι δέκτες, σαν παλιά μεσαιατζήδικα λυχνιάτα ραδιόφωνα παρακολουθούμε αμέτοχα και βαρυστομαχιασμένα αφού η πίτσα σήμερα είχε πολύ πεπερόνι.
Τους πυρόπληκτους να τους αγκαλιάσω ή να τους σφίξω το χέρι? Τι γράφει πιο καλά?
Να με σκηνοθετήσει ο Σαρτίνι ή ο image maker του Κλίντον?
Ροζ γραβάτα ή με τον ντόναλντ?
Να πάρω το μετρό για να και καλά ενδιαφερθώ ή να επισκεφθώ τη Βαρβάκειο?
Να πάρω μερσεντές ή άστον μάρτιν?
Nα πάρεις στα σοβαρά αυτό που διάλεξες να κάνεις -όπως ένα κάρο κόσμος κάνει-, και να πάρεις και μπατονέττες. Να καθαρίσεις λίγο τα αυτάκια για να δουλεύουν και τα inputs.
Και να κοιτάς τον συνάνρωπο στα μάτια. Όχι στο κούτελο, σα να είναι άτομο με ειδικές ανάγκες-ικανότητες που καμμιά φορα ντρεπόμαστε να το κοιτάξουμε μόνο και μόνο επειδή είχαμε την τύχη να γεννηθούμε κάπως πιο υγιείς…Ούτως ή άλλως εκείνος είναι πιό δυνατός και με τσαμπουκά στη ζωή.
Α, speaking of υγεία,
να κόψεις και τα χάπια σου, εκείνα που σε κάνουν να μοιάζεις να θες update στο BIOS.
3 weeks ago I had the brilliant idea to check and change the break fluid of my Divvy’s front break system.
I went to an abandoned park not far from my house, and put the bike on its center stand.
After I finished smoking a cigarette and convinced that I cannot do anything with the damn broken screw on the break fluid box, decided to go for a ride in the city, as Maria was going shopping [if you had to choose between riding and shoppping what would you choose?]
First move, ride on the bike
Second move, push it forward
Third move, where’s my balance???
Fourth scene is on the ground [audio-"crack"]
Next thing I know is that I’m in some pain and I try to lift my bike up.
No way ofcourse, unless I had an Olympic medal in weightlifting
Some minutes went on, no one was passing by, and I kept on looking on my dearest lying helpless on the floor
“My right exaust must be very damaged, all the plastics must be broken and who knows what else”…I thought.
Grabbed the first person I saw and asked him to help a bit [ribs still in pain]
Was really happy to see only the right flash beam to be broken, and nothing else!!
I took the ride I was earlier thinking of, straight to the hospital for x-rays .
Had not broken anything, not even a flash beam, but was in pain for about 10 days.
Later a friend told me the right way to move the bike out of the center stand under difficult circumstances, and found out i was completely wrong!!
A man of low height must be off the bike, not on the bike.
My divvy, after earning my respect in riding it, recently earned my respect in parking it… it’s really heavy metal
Counting my ribs every day now, smiling that every one is still in the right position…
[if you had to choose between riding and shoppping what would you choose?]
.
