.
.
.
Η γκρίνια πάει σύννεφο σε κείνη τη χώρα που όταν πεινάει τσιμπάει μια μασχαλίτσα, ένα στήθος,ένα μπουτάκι από κάποιο από τα πολλά παιδιά της.
Αυτός που φωνάζει από τα τρίσβαθα του Καιάδα μοιάζει–ρε συ ο ίδιος δεν είναι?– που τις προάλλες είχε βάλει εκείνο το καλάθι στο τελευταίο δευτερόλεπτο και τον αποθεώναμε και που όμως προχθές έχασε σημαντική ευκαιρία να το βάλει? Ναι?
Μήπως είναι αυτός ο φοβερός φυσιολάτρης και του ελεύθερου κάμπιγκ λάτρης που γυρίζει πίσω 5 κιλά πλαστικό και τσίγκο ελαφρύτερος? Όχι? Ε, όχι, δίκιο έχεις.
Διότι οι νόμοι της φύσης είναι σκληροί. Τα ΖΩΑ επιβιώνουν καλύτερα.
Έβλεπα λίγο τιβί-εκλογές προχθές και ένας, ΕΝΑΣ ρε παιδιά δεν κοίταξε τον φακό με μία δόση 10% έστω δόσης αλήθειας. Σαν cyborg μοντέλα του ‘65 λειτουργούσαν διεκπεραιωτικά στους πυροπαθείς, μηχανικά στα debates, κοιμησμένα κ πλαστικά στα πλουμιστά μπαλκόνια.
Ασφαλές. Πολύ ασφαλές, εφόσον οι δέκτες, σαν παλιά μεσαιατζήδικα λυχνιάτα ραδιόφωνα παρακολουθούμε αμέτοχα και βαρυστομαχιασμένα αφού η πίτσα σήμερα είχε πολύ πεπερόνι.
Τους πυρόπληκτους να τους αγκαλιάσω ή να τους σφίξω το χέρι? Τι γράφει πιο καλά?
Να με σκηνοθετήσει ο Σαρτίνι ή ο image maker του Κλίντον?
Ροζ γραβάτα ή με τον ντόναλντ?
Να πάρω το μετρό για να και καλά ενδιαφερθώ ή να επισκεφθώ τη Βαρβάκειο?
Να πάρω μερσεντές ή άστον μάρτιν?
Nα πάρεις στα σοβαρά αυτό που διάλεξες να κάνεις -όπως ένα κάρο κόσμος κάνει-, και να πάρεις και μπατονέττες. Να καθαρίσεις λίγο τα αυτάκια για να δουλεύουν και τα inputs.
Και να κοιτάς τον συνάνρωπο στα μάτια. Όχι στο κούτελο, σα να είναι άτομο με ειδικές ανάγκες-ικανότητες που καμμιά φορα ντρεπόμαστε να το κοιτάξουμε μόνο και μόνο επειδή είχαμε την τύχη να γεννηθούμε κάπως πιο υγιείς…Ούτως ή άλλως εκείνος είναι πιό δυνατός και με τσαμπουκά στη ζωή.
Α, speaking of υγεία,
να κόψεις και τα χάπια σου, εκείνα που σε κάνουν να μοιάζεις να θες update στο BIOS.
…..και συ λαέ μου,αίμα μου, περαστικά…
.
.
.
.
.
.
.
.
