Δεν είναι λίγες οι φορές που αισθάνθηκα πως το παρακάνω κατηγορώντας άτομα και καταστάσεις. Επίσης δεν θεωρώ πως είμαι άδικος κατηγορώντας και φωνάζοντας για το επίπεδο της τηλεόρασης, που -χωρίς να ψάχνω για μεγάλες απαιτήσεις- γενικά νομίζω πως αγγίζει το ύψος της μοκέτας μου.
Τι λείπει απ’την παραπάνω πρόταση? Η λέξη “συνήθως”. Διότι εχθές* παραδείγματος χάριν σε μουσική εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης είχα την τύχη, μαζί με πολλές χιλιάδες Έλληνες, να παρακολουθήσω τον Πασχάλη Τερζή από την τηλεόρασή μου, και εκτός από το να νοιώσω περήφανος ως Έλλην, πράγμα σπάνιο πια, να καταφέρω μέσα σε δύο ώρες να ζήσω εντονότατα όλα τα βασικά συναισθήματα, πατώτας αργά τη νύχτα το κουμπί “off” του τηλεκοντρόλ κατευχαριστημένος και πλήρης.
Το να περιγράψω τη χθεσινή βραδια, τους (περισσότερους) καλεσμένους, τους τραγουδιστές, το ρεπερτόριο, τους αυτοσχεδιασμούς του Πασχάλη, είναι μάταιο καθώς τα χέρια στέκουν πάνω απ’το πληκτρολόγιο σα χαζά και τα μάτια ενώ κοιτούν ένα 15άρι tft monitor στην ουσία ταξιδεύουν σε ότι έβλεπαν εχθές. Και κυρίως σε ότι άκουγαν.
Αν τύχει και προβληθεί κάποια επανάληψη του αφιερώματος αυτού στον Πασχάλη, βάλε ουίσκι ή κάτι τις αρεσκείας σου, άναψε τσιγάρο, κεριά, ότι θες, πάρε αγκαλιά τον σύντροφό σου και κάτσε να πάρεις μυρωδιά μια στάλα από την τεράστια ψυχή που κουβαλάει ο γκριζαρισμένος μέσα στα ξενυχτάδικα Πασχάλης Τερζής, και άσε τον να σου σκαλίσει περίτεχνα ένα πανέμορφο, ανεξίτηλο τατουάζ καθώς θα σου τραγουδάει ένα παραδοσιακό.
Τα σέβη μου.
.
.
.
* εκπομπή “Στην υγειά μας” με οικοδεσπότη τον Σπύρο Παπαδόπουλο της 24ης Νοεμβρίου 2007 από τη Νέα Ελληνική Τηλεόραση. Η νυχτερινή Αθήνα έχει την τιμή να φιλοξενεί τον Π.Τ. φέτος το χειμώνα.
