Φοβού τους κάργκουλ – Χρόνια Πολλά

Και τη μοτοσυκλέτα σαν οδηγώ τα φλας και τις λωρίδες μου σωστά τις αλλάζω.

Και το αμάξι σαν οδηγώ τα φλας ανάβω και τον καθρέφτη διπλοτσεκάρω.

Κάποιες φορές που άναψα φλας και ενώ πίσω μου δεν ερχόταν κανείς (τσεκαρισμένο),

ξαφνικά ένα μοτόρο πέρασε με 200-220, θα σε γελάσω.

Γιαυτό ανάβω το φλάς και το αφήνω ένα-δύο δευτερόλεπτα πριν πάω εκεί που θέλω.

Βλέπω γκάζια σε αδιάβαστα χέρια και μου τη δίνει.

Βλέπω δρόμους άχρηστους, αφώτιστους, γούβες, χωρίς σήμανση και λωρίδες, βλέπω κακή ποιότητα οδοστρώματος, βλέπω μαλάκες, ακούω κομπλεξικούς, χαζεύω κάργκουλες να προεκτείνουν το φαλλό τους μέχρι την τουρμπίνα τους.

Τον κάργκουλα προλαβαίνεις να τον δεις? Τον πιωμένο κάργκουλα? Αυτός? Σε μία ολόκληρη ζωή θα προλάβει άραγε να καταλάβει πόσο ΓΙΔΙ είναι? Είναι τόσο γρήγορος?Λέω λοιπόν, γιορτές είναι, να μετριάσεις λίγο νεύρα-εγωισμό-τάση για επίδειξη, γιατί δίπλα στο αυξημένης πίεσης τουρμποκίνητο σπιρτόκουτό σου κινείται και ένας (ίσως) πιο μέτριος οδηγός, που δεν έχει τις ικανότητες του Σουμάχερ που εσύ (νομίζεις καψερέ πως) έχεις, και που βάζει πίσω στα ειδικά καθίσματα τα 2 μωρά του και πάνε όλοι μαζί στη γιαγιά για πρωτοχρονιά. Καλά θα ήταν να αρχίσεις να σέβεσαι πριν χεστείς-δηλ. πριν για πρώτη φορά δεις τα άντερά σου έξω από τα χωρικά τους ύδατα…

Δεν είμαστε Σουηδία, το αίμα μας βράζει, αλλά ας προσπαθήσουμε να ανακαλέσουμε λίγη απ’την σοφία που μας έδωσε ο χρόνος, αυτός ο γερο-χρόνος που φεύγει τώρα, και να δώσουμε μια ευκαιρία στα δραματικά οδικά στατιστικά να πέσουν καμπόσο, έτσι ωστε η κλασσική ατάκα “Έλα μωρέ, σε μένα θα συμβεί?” να πάρει πραγματική υπόσταση.

Τα καργκουλάμαξα, παρέα με τα καμάρια τους, ας σώσουν τις ικανότητές τους για βιντεοσκόπηση στις πίστες, και αντί για καφέ-μόστρα-λιακάδα και εξάτμιση ας διαβάσουν λίγο μηχανολογία, την οποία (και όχι μόνο αυτήν) τα ινδάλματά τους ξέρουν απ’έξω και ανακατωτά…

Αν όχι Σουηδία, τότε πως λέγεται το κράτος που επιτρέπει να μου πουλάνε πανάκριβες αγωνιστικές εξατμίσεις και στην επόμενη γωνία μου δίνει κλήση για υπερβολικό θόρυβο? Που με υποχρεώνει να αγοράσω κράνος 400 ευρώ για τη μοτοσυκλέτα μου και μου ρίχνει και φόρο 19% κι από πάνω? Που ζητάει χρήματα για υπηρεσίες και δρόμους που δεν υπήρξαν ποτε? Κάτι μου θυμίζει η κουβέντα, πάλι μαλάκας, δαρμένος και μόνος.

Χρόνια πολλά Καγκουρία, χρόνια πολλά.

ΙΜΟ είσαι και φαίνεσαι (τον καφέ σου σαν γεύεσαι)

*εκ του emo (emotional) – συναισθηματικός

.

.

- Καλώς τον καπετάνιο, έλα, κάτσε.

- Γεια σου ρε Κώστα…

- Καφεδάκι έχεις πιεί? Κατάστημααα…

- Άστο Κωσταντή, μια γκαζόζα, όχι άλλο καφέ, θα σκάσω…

- Τι’ναι ρε καπετάνιο? Πολύ συννεφιά βλέπω.

- Να ρε φίλε, ο γιος μου…

- Τι έπαθε το παιδί ρε κάπτεν? Χρειάζεσαι βοήθεια?

- Όχι, ευχαριστώ, και να ήθελες…

- Ααα, να σου πω, θα με σκάσεις? Λέγε μωρέ!

- Να…ο Γιάννης μου, είναι λέει ΙΜΟ…

- Δηλαδή? Είναι σοβαρό? Έχω έναν γνωστό χειρούργο στο Υγεία. Λέγε μωρέ !

- Όχι ρε Κώστα, ΙΜΟ, ΙΜΟ σημαίνει συναισθηματικός και είναι μια φρέσκια τάση -μεταξύ άλλων- που ακολουθούν κάποια παιδιά…

- Δηλαδή, δηλάδή?

- Να, αισθάνονται κάπως απαισιόδοξα, θεωρούν πως ο κόσμος μας δεν έχει σωτηρία, κυκλοφορούν σαν τους χάροντες με ρούχα, μαλλιά, μάτια και νύχια βαμμένα μαύρα. Είναι σαν παραδομένοι στη μοίρα τους…

- Έλα ρε κάπτεν, ανυσήχησα, παιδιά είναι, θα τους περάσει, οι τάσεις και οι μόδες αλλάζουν συνέχεια, πόσο μάλλον τώρα σ’αυτήν την εποχή που η εικόνα τρέχει ιλιγγιωδώς, και που φωνή έχει καταντήσει η φαλτσαδούρα του κάθε τυχάρπαστου… τί να κάνουν και τα παιδιά, θέλουν να ξεχωρίσουν κάπως, να ακουστούν, να δηλώσουν παρών, να μη σου πω οτι θέλουν να τα σπάσουν όλα.

- Γιατί ρε Κώστα?

- Τι γιατί? Εμείς φίλε σε λίγο θα φύγουμε και θα γίνουμε αστρόσκονη, αυτά τα παιδιά τα ρωτάς? Έχει πέσει ένα καπάκι κατσαρόλας και τα έχει αναγκάσει να σιγοβράζουν. Οι βιομηχανίες και τα διατάγματα προβλέπουν π.χ. ελάττωση των ρύπων τα προσεχή 15 χρόνια, και αυτά βλέπουν καλοκαίρια και χειμώνες να περνούν χωρίς παραλίες με μπλε σημαία, χωρίς παρθένα δάση, χωρίς πάρκα, πάρκινγκ, δρόμους… τα γνωρίζουν από τα κομπιούτερ, και προτιμούν το βίρτουαλ ριάλιτι γιατί εκεί είναι πιο ασφαλή και χαρούμενα από αλλού. Και παίζουν και πόλεμο, γιατί πιά η αγανάκτηση φοράει γραβάτα και λαμβάνει δικαστικά μέτρα…

- Μα να φοράνε και να βάφονται μαύρα?

- Όταν ήμουν μικρός και δεν μου γινόταν το χατήρι, έκανα τον στενοχωρημένο για να με ρωτήσουν τί έχω. Μην τα κατηγορείς. Τουλάχιστον ο γιος σου τράβηξε την προσοχή σου… πόσα χρόνια έχει να συμβεί αυτό?

- Ε, ‘ντάξει τώρα…

- Είναι καλός μαθητής?

- Απ’τους καλούς, ναι.

- Ξένες γλώσσες?

- Το πήγε η Άννα στ’Αγγλικά όταν ‘ηταν 6 χρονών, μετά απο λίγο Γερμανικά και τώρα μαθαίνει Ισπανικά που του αρέσουν.

- Χόμπι?

- Τον πήγα για κιθάρα στα 5 του, πήρε πτυχίο, τώρα τον πηγαίνω για ούτι και μαντολίνο με σκοπό σε 2-3 χρόνια να έχει μάθει και πιάνο που του αρέσει.

- Και συ, εδώ στην καφετέρια, όπως σου αρέσει ε?

- Ε, ναι, μέχρι τις 11 που σχολάει από το μαντολίνο, που πήγε πριν από τα Γερμανικά, που στο τσακ πρόλαβε πριν το φροντιστήριο, που λίγο έλειψε να χάσει λόγω σχολείου…

- Καπετάνιο… ΙΜΟ είσαι και φαίνεσαι !!

- Σύνελθε Κώστα, τι αηδίες λες τώρα, άκου, έχει βάλει Black Sabbath, το θυμάσαι ρε? Ε, ρε τι κάναμε τότες…

- Γιαυτό σου λέω καπετάνιε, μη σε παίρνει ο ύπνος στο τιμόνι, βγάλε το σαμάρι απ’τον σβέρκο του Γιάννη σου και πέτα το στα διαστημικά σκουπίδια, άστον να τρέξει ανάλαφρα και να χαρεί τον αέρα, τον κόσμο, τον εαυτό του, όσο ακόμα η φλέβα του προσεγγίζει το σημείο βρασμού… έλεος…παιδιά είναι, και έχουν λόγο να είναι Ιμο, ξύνω, πίνω κλπ κλπ.

- Σά νά’χεις δίκιο ρε Κωστάκη, ξαλάφρωσα και γω, νάσαι καλά… ά, κάτι έλεγες για βρασμό πριν, θα παραγγείλουμα κανέναν ελληνικό?

- Ο Γιαννάκης να’ν’ καλά, και ο κάθε Γιαννάκης, …γκαρσόν, δύο ελληνικούς γλυκούς σε παρακαλώ, πιάσε και το τάβλι.

Υπηρεσίες πολυτελείας ή “ότι πάρεις 100″ ?

 

Όπως σχολιάστηκε στο newinka.wordpress.com

Καλημέρα, έχω στα χέρια μου μια αίτηση που έκανα στις 31 Αυγούστου για τηλεφωνία κ γρήγορο ιντερνετ, πλησιάζουν Χριστούγεννα και ακόμα με στέλνουν από τον Άννα στον Καϊάφα! Αν ξέρετε πείτε μου αν μπορώ να ζητήσω απομαγνητοφωνημένες τις συζητήσεις που έγιναν, είναι σημαντικό για μένα, διότι μου φέρθηκαν χειρότερα από πολίτη της Ουγκάντας, και το θέμα είναι πως τα media είναι η δουλειά μου, σκεφτείτε τι γίνεται σε ανθρώπους που δεν έχουν καμμία σχέση με την τεχνολογία. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

*Για την ιστορία — η μία εταιρεία περιμένει ακόμα να γινει δεκτό το αιτημα μου απο τον οτε, ενώ ο οτε όταν ήρθα σε επικοινωνία μαζί τους, είπε πως ή το αίτημα έχει ολοκληρωθεί ή δεν υπήρξε ποτέ αίτημα… Όταν μίλησα με την άλλη εταιρεία τους είπα πως η αναμονή που μου ζητούν μπορεί να είναι αιώνια διότι δεν υπάρχει αίτημα σε εκρεμμότητα, εκείνοι αυστηρά μου απάντησαν οτι “θα το ψάξουν” διοτι “ο οτε” λένε πως “μπορεί να μου έχει πει οτιδήποτε”!! Καταλάβατε? Οτιδήποτε! Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να πληρώνουμε “οποτεδήποτε”? Απλώς λέω…

Αυτό που σε αυτή τη χώρα θεωρείται “big deal” και υπηρεσία πολυτελείας θα πρέπει να γνωρίζετε πως σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες είναι υπόθεση ρουτίνας και θα σας παρακαλούσαμε αν μή τι άλλο να μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας. Επίσης θεμιτή θα ήταν μία τροποποίηση των τηλεοπτικών σποτ σας, για να μπορεί κ ο καταναλωτής να υποψιάζεται τί θα αποκτήσει και κυρίως πότε. Διότι μας παρουσιάζονται προϊόντα σε στυλ “ότι πάρεις 100, πάρε κυριε, πάρε πάρε”, ενώ μετά τις πρώτες υπογραφές οι μεν γίνονται ενοχλητικοί και οι δε σφυρίζουν ενοχλημένοι αδιάφορα. Πολυ φοβάμαι όμως οτι όπως λέει και ένας συνάδελφός μου, η προσπάθεια και ο επαγγελματισμός εξαντλείται και τελειώνει εκεί, στα άρτια φτιαγμένα διαφημηστικά σας. Μήπως να σοβαρευτείτε λιγουλάκι?

“Αχ Ελλάδα σ’αγαπώ, και βαθιά σ’ευχαριστώ γιατί μ’έμαθες και ξέρω ν’ανασαίνω όπου βρεθώ να πεθαίνω όπου πατώ και να μην σε υποφέρω”(Μ. Ρασούλης).

Καλημέρα σας.

a rose story

Χειμώνας του 2022.

Ο μικρός Λιάνος ανέβηκε στη σοφίτα όταν η μαμά βγήκε στον κήπο. Η σοφίτα ήταν το μόνο ανεξερεύνητο δωμάτιο του σπιτιού, όχι ολοκληρωτικά, και του άρεσε να πηγαίνει εκεί για να ηρεμεί, να σκέφτεται, να κρύβεται ή και καμμιά φορά να κλαίει. Σήμερα όμως είχε όρεξη για σκανταλιά. Αφού ανέβηκε τη σκάλα, πήγε στο μπαουλοντίβανο στη γωνία και σήκωσε το ριχτάρι και μετά το στρώμα. Δεν είχε ανοίξει ποτέ αυτό το ντιβάνι και λαχταρούσε να το κάνει, λες και ήξερε πως εκεί βρίσκεται ένα σεντούκι με λίρες. Άνοιξε το αριστερό ντουλάπι. Κουβέρτες. Τίποτα ενδιαφέρον. Τι να κάνει με τις κουβέρτες? Μα.. κουβέρτες? Πως θα περνούσε αυτό το Σάββατο εάν δεν έβρισκε ένα νέο ενδιαφέρον? Πφφφ…

Ανοίγει μισοχαλασμένος το δεξί ντουλάπι, πεπεισμένος πως πάλι κάτι άχρηστο θα βρει, το πολύ πολύ καμμιά παλιά χαλασμένη ηλεκτρική συσκευή, ίσως και άλλες κουβέρτες… Μα ανοίγοντας, και πάνω από κάτι… κουβέρτες, βλέπει ένα παλιό φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή, από αυτούς που πωλούνταν πριν ο Λιάνος να γεννηθεί.

“Πωπω, σκέφτηκε, ο παλιός φορητός του μπαμπά, άντε νάχει κανα σάπιο διπλοπύρινο επεξεργαστή και αρχαία τεχνολογία ‘σκληρού δίσκου’, κάτω από 1 terabyte σίγουρα”. Σαπάκι δηλαδή. Το κινητό του τηλέφωνο είχε τώρα τη δεκαπλάσια χωρητικότητα. Ο Λιάνος αυτά τα ήξερε απ’έξω, καθώς από πολύ μικρός είχε γνωρίσει και ξετρελλαθεί με τα κομπιούτερς.

“Που έσωζαν τα αρχεία τους πιο παλιά, στις τσέπες τους? “, σκέφτηκε. Ανοίγει το μπροστινό πάνελ να θαυμάσει την ηλεκτρονική προϊστορία, μα πάνω στο πληκτρολόγιο ένα πολυκαιρισμένο ποστ-ιτ του κλέβει την προσοχή. Μία ιντερνετική διεύθυνση, από το παλιό πρωτόκολλο, αυτό το ίντερνετ 1 που ήταν στην αρχή. Κλείνει αχόρταγα το ντιβάνι και καθεται. Βγάζει το -τελευταίας τεχνολογίας- πόκετ πισί του και συνδέεται γεμάτος περιέργεια.

www.some-address.com

loading……………………………..

“Χαρά μου…

την στιγμή που μου πρωτοχαμογέλασες ήξερα πως θα γίνεις γυναίκα μου, γιατί απλούστατα δεν υπήρχε τίποτα αρκετά δυνατό να σταματήσει αυτή τη φυσική τάση. Σ’αγαπώ γιατί όταν δεν χαμογελάς δεν υπάρχεις, γιαυτό φροντίζεις να χαμογελάς όσο πιο συχνά μπορείς. Σ’αγαπώ γιατί αισθάνεσαι χωρίς εκπτώσεις, ακούς, αγγίζεις, κλαίς με κάποια μουσική, προβληματίζεσαι με μιά ταινία, κερδίζοντας έτσι το χαμόγελο εκείνο της συνειδητοποίησης πως είσαι ζωντανή. Σ’αγαπώ γιατί ξέρω πως όταν ίσως δεν θα έχουμε λεφτά, δουλειά, νειάτα ή κέφια, μία χειμωνιάτικη βόλτα στην παραλία με μια κούπα ζεστό καφέ στο ένα χέρι και με το χέρι μου στο άλλο θα σου είναι αρκετή. Σ’αγαπώ γιατί όταν σκόνταψες στον δρόμο μου δεν φοβήθηκες το χέρι που σου άπλωσα, ζητώντας σου να μου κάνεις την τιμή να σε βοηθήσω…

Αύριο αρραβωνιαζόμαστε χαμογελάκι μου, και με αυτό το κειμενάκι ήθελα απλώς να σου πω πως είμαι εδώ, με περίσσευμα δύναμης, πάντα δίπλα σου, και πως εμμ… σ’αγαπώ.”

Τώρα δηλαδή αυτό τι ήταν? Ένα ερωτικό σημείωμα, μια αφιέρωση? Ο Λιάνος απορημένος και αφηρημένος πάει προς το παράθυρο της σοφίτας. Τι ωραία λιακάδα είχε σήμερα… μετά το φαγητό θα πήγαινε σίγουρα καμμιά βόλτα. Η μητέρα του στον κήπο πότιζε το χώμα και κοιτούσε χαμογελώντας τα τριαντάφυλλά της. Οι κινήσεις της ήταν αργές και απελευθέρωναν γαλήνη και πληρότητα. Το χαμόγελο της μητέρας του το ήξερε κι αυτός πολύ καλά. Έφτασε και ο μπαμπάς από τις εξωτερικές δουλειές. Παρκάρισε και βγήκε, κατευθυνόμενος προς εκείνη. Αγκαλιάστηκαν και μετά έκαναν κάτι χαζομάρες, σαν δικά τους παιχνίδια που ο Λιάνος δεν καταλάβαινε. Τους κοιταζε για κάμποση ώρα. Δεν τους είχε παρατηρήσει ποτέ προσεκτικά τους δύο μαζί. Έμοιαζαν χαρούμενοι, χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, πλήρεις και πλούσιοι,σαν αυτή η σημερινή πανέμορφη λιακάδα να βασίλευε και μέσα τους.

Ο Λιάνος πριν κάμποσο καιρό είχε σημειώσει κάποιες ημερομηνίες, γενέθλια, γιορτές, επετείους κτλ κτλ, για να κάνει σους γονείς του εκπλήξεις που τόσο του άρεσαν, έψαξε λοιπόν στο πόκετ πισί του να βρει το αρχείο.

- Χμμ…

Επιστρέφει στην ιστοσελίδα και κάτω απ’το κείμενο που πριν λίγο είχε διαβάσει συμπληρώνει:

“8 Δεκεμβρίου 2007″

“Αντώνης – Μαρία”

.

.

.