Νίκος Ζιώγαλας: ένας ευαίσθητος πρίγκηπας

Ένας από τους πιο αγαπημένους μου τραγουδοποιούς, ο πιο αγαπημένος για την ακρίβεια είναι ο Νίκος Ζιώγαλας, και απλώς θεωρώ πως τα τραγούδια του φέρουν την σφραγίδα του τόσο πολύ, που για κάποιον που ακούει τα ξεχωρίζει από μακριά. Αν ο ίδιος διάβαζε αυτές τις γραμμές δεν ξέρω αν αυτό θα το θεωρούσε καλό, πάντως για εμας που ακούμε είναι πολύ ανακουφιστικό. H γνησιότητα της μελωδίας μα και η αλήθεια που αναδύεται απ’τους στίχους του Νίκου είναι αυτό που μας συγκινεί, μας διασκεδάζει και πολλές φορές μας βοηθάει. Εξ’άλλου είπαμε, τον πόνο δεν τον θέλει ούτε κι ο Θεός…

Σε μια εποχή Ολυμπιακών και Παναθηναϊκών, μπουζουκιών και στράς, δημοσίων σχέσεων και επικοινωνιολόγων, το να υποστηρίζεις Δόξα Βύρωνος ίσως να είναι απλώς γραφικό, μα στην μουσική τα καλύτερα τα έχω ανακαλύψει σκάβοντας. Στην περίπτωση του Νίκου δεν χρειάζεται κ τόσο κόπο, είναι πολύ ευκολότερο, παρ΄όλα αυτά από τότε που βρέθηκε στο προσκήνιο κρατά μια ήρεμη και ταπεινή θα τολμήσω να πω στάση, πράγμα που ίσως ποτέ να μην τον έφερε στην απόλυτη εμπορική κορυφή, σίγουρα όμως τον βοήθησε να έχει το οξυγόνο του, και να φτιάχνει δίσκους όταν εκείνος είχε την ανάγκη κ την όρεξη, κατακτώντας την κορυφή στην συνείδηση όσων τον ακούν.

Απλές εικασίες ενός απλού ακροατή που ίσως και να πέφτει έξω μα,

μένω απλά στο οτι έχω στ’αλήθεια δει την “Βέροια”, ακόμα κ αν δεν έχω πάει ποτέ μου, έχω φχαριστηθεί να τραγουδάω δίφωνα στο “αχ που με λυτρώνει”, και σίγουρα έχω κλάψει με την “Τσιγγάνα”. Νοιώθω την παράδοση να με γαργαλάει σαν “άγρια τριανταφυλλιά” και ερωτεύομαι ξανά τη Μαρία μου όταν αφήνει “τα σκουλαρίκια στο τραπέζι”.

Αυτό στα σίγουρα δεν είναι ένα διαφημιστικό σποτ για τον Νίκο Ζιώγαλα, παρά μόνο ένα μικρό ευχαριστώ και μια επιβεβαίωση ακόμα πως αυτά που γράφει κ ερμηνεύει βρίσκουν κέντρο σε ψυχές, λόγια και καταστάσεις. Νά’σαι πάντα δυνατός κ καθάριος. Όσο για την επικεφαλίδα, στην “Βέροια” ο Νίκος λέει: “Στην αγκαλιά σου τη ζεστή η μάνα μου κοιμάται”…

Περιμένουμε τα μουσικά σου σχόλια ξανά. Ευχαριστούμε.

Μιά στάση εδώ

Θέλω να γράψω κάποια πράγματα πρώτον για να τα διαβάσω εγώ ο ίδιος,
κι ύστερα για να υπάρχουν, άσχετα με το αν θα χτυπήσουν με δυναμη σε τσιμεντένιο τοίχο.
Αυτές τις μέρες με απασχολεί κάτι που παρατήρησα, διαπιστώνοντας για άλλη μια φορά
πως, περνώντας τα χρόνια άλλα πράγματα βλέπω, και άλλα που έβλεπα παλιότερα και που είχαν με το μέρος τους όλην την προσοχή μου, τώρα απλά φαντάζουν ως χάσιμο χρόνου,
ή τουλάχιστον είναι αδιάφορα.
Μού’ρχονται στο μυαλό κάτι παππούδες, γιαγιάδες, η μάνα κ ο πατέρας μου, θείοι φίλοι κ συγγενείς
οι οποίοι μονίμως (και φαντάζομαι με πρόθεση προστασίας, έτσι ώστε η καμπούρα η δική μου
να στραβώσει λιγότερο απ’ότι η δικιά τους), να λένε και να φωνάζουν για το σωστό, το λάθος,
κ σε πάρα πολλές περιπτώσεις για ΓΝΩΣΗ.
Όταν ήμουν πιτσιρικάς και έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε αυτήν (που δεν μπορούσα,
ούτε κ ενδιαφερόμουν να προσδιορίσω), και στο ραντεβού στις 2.30 για μπάλλα, φαντάζεστε
φυσικά τι διάλεγα…
Χωρίς κανένα αίσθημα μετάνοιας, εξάλλου οι πιτσιρικάδες για να παίζουν μπάλλα ζουν,
θα έλεγα πως αυτό το πράγμα με τα χρόνια έγινε συνήθεια, και αφού οι άνθρωποι από τη φύση τους
κάνουν ότι κάνουν με το λιγότερο ξόδεμα ενέργειας, έγινε καθημερινότητα.
Όταν μετά από αρκετά χρόνια ο εαυτός μου ζήτησε σε μια δύσκολη στιγμή να δει τι backup υπάρχει,
δεν βρήκε τίποτα το πολύ αξιόλογο, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ως παλιά πολυκατοικία
χτισμένη στο σαθρό υπέδαφος ενός ρέματος.
Αν έμαθα κάτι είναι να ακούω τις ανάγκες μου χωρίς να στρουθοκαμηλίζω, δίνοντας τροφή στις ορέξεις,
που μέσα σε αυτές ήταν και η απεγνωσμένη κραυγή αναγκης για γνώση.
Και ήταν πραγματικά απλό, μα και πολύ-πάρα πολύ ευχάριστο, το να αρχίζω να τρώω με μεγάλες μπουκιές
ότι μου κινούσε την περιέργεια, και δοξα τω Θεώ οι άνθρωποι που ζούν ή που πέρασαν από τον πλανήτη
έχουν αφήσει τεράστια παρακαταθήκη σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο οι άνθρωποι,
το σύμπαν όλο, με καταλαβαίνεις…

Τσαντίστηκα λοιπόν προχθές που είδα κάτι και ξαφνικά ένοιωσα να γίνομαι ο πατέρας μου, η μάνα μου
κ όλο μου το σόι μαζί…
Είδα ένα κοριτσάκι σαν τα κρύα τα νερά να μην ξέρει ποιός είναι ο Οδυσσέας ρε παιδιά, και ενώ έπρεπε
να κινηματογραφηθεί λέγοντας πως ο Τηλέμαχος ήταν ο γιός του Οδυσσέα,
κόμπιαζε ρωτώντας ποιός είναι ο Τελαμώνας?
Και, ρε γαμώτο, το έβλεπα στα μάτια του παιδιού πως δεν ήξερε Χριστό για το θέμα,
φαινόταν τόσο καθαρά… μα πιό πολύ με τρόμαξε η απαξίωση με την οποία χιουμορίζοντας
αντιμετώπιζε το θέμα.
Η πορεία του κάθε ανθρώπου στη ζωή, από κάποιο σημείο κ μετά είναι δικό του κουμάντο,
και τα παιδιά, και οι έφηβοι ίσως να μην βλέπουν πως ο καθρέφτης τους γελάει, λυπάται, κλαίει, κλπ κλπ,
ζητώντας τους να κάνουν ένα μερικό λίφτινγκ.
Το ανακουφιστικό είναι πως πάντα, πάντα υπάρχει χρόνος για αλλαγή, μετατροπή, παραδοχή
και ότι άλλο ο καθρέφτης σου ζητήσει. Τι ωραίο πράγμα να μαθαίνεις από τα λάθη και να έχεις
την πολυτέλεια αν θελήσεις να τα αλλάξεις…πιστεύω πως ακόμα και για τα λάθη θα πρέπει
να επιβραβευόμαστε, λαμβάνοντάς τα ως δώρα και μελλοντικά εφόδια.
Εφόδια που θα σε βοηθήσουν, στο επόμενο σταυροδρόμι που θα συναντήσεις να διαλέξεις έντιμα
και γρήγορα, παρέα με την ευθύνη σου την κατάλληλη πορεία.
Εδώ έρχεται η γνώση να βάλει ένα χεράκι, παραθέτοντας εμπειρίες παρόμοιες με αυτές
που καλείσαι ή θέλεις να ζήσεις, και, γεμίζοντας το σακούλι με γιγαμπάιτ απ’αυτήν,
να ξέρεις πως θα στέκεσαι καλύτερα. Στη γνώση δεν υπάρχει μάξιμουμ χωρητικότητας.
Θυμήσου πως σε ένα θέμα που συζητιέται, αυτομάτως καλείς εικόνες και προσωπικές εμπειρίες
για μπορέσει η δική σου λογική να κατανοήσει το θέμα.
Η σχετική διαφημιση στην τιβί αυτον τον καιρό λέει πως “το αλεξίπτωτο (μυαλό), δουλεύει καλύτερα
όταν είναι ανοικτό”.

Πάντως ο Τελαμώνας νομίζω πως ήταν ένας μυθικός, πάνινος ραμμένος σάκος που μέσα είχε γεμιστήρα
με σφαίρες και που σε περίπτωση ανάγκης τον έσκιζες, έπαιρνες την γεμιστήρα,
την πλαγκάριζες στο όπλο και βάραγες στο ψαχνό. Τα παλιά χρόνια όλα αυτά.

ένα chat μέσα στο chat ενός chat

.

.

.

[[9/1/2008 3:56:53 μμ] o_allos says: έχει πολύ γέλιο, αν και το θέμα του είναι πικρόχολο, όσο πιό πολύ το διαβάζω πιο πολυ μ’αρέσει.

[9/1/2008 3:58:33 μμ] o_enas says: ναι, θα επρεπε να συμπληρωθει πως το να πηδας απο τον 4ο θελει πολλα κοτσια, όπως και το να εκβιαζεις την εργασιακη μονιμοτητα καποιου για να του (της) ριξεις εναν π…

[9/1/2008 3:59:40 μμ] o_enas says: τα σιδερα της φυλακης ειναι για τους κεφτεδες. Εμεις με το φιλετο τη βγαλαμε κ φετο.

[9/1/2008 4:00:22 μμ] o_allos says: ωραίο

[9/1/2008 4:01:48 μμ] o_allos says: για να σου πω τον πόνο μου, πρέπει πολύ ν’αντέχεις, κι όταν με βλέπεις μόνο μου, μη στέκεσαι – να τρέχεις.

[9/1/2008 4:04:32 μμ] o_enas says: σκεφτομουνα τη μεθοδο που θα’βρω να gam_iσω, και άξαφνα αποφασισα αρχαια να πουλήσω !

[9/1/2008 4:06:27 μμ] o_allos says: ρε φιλαράκο μου καλέ, και που τα ξέρεις όλα, μπας κι η κουμπάρα του Μικέ, γουστάρει καμιά φόλα?

[9/1/2008 4:07:39 μμ] o_enas says: *ποια ειναι αυτη ?

[9/1/2008 4:08:09 μμ] o_allos says: μου είπαν στο μπαλκόνι σου πως άπλωνες τα ρούχα, και άξαφνα θυμήθηκα μίαν αγάπη που’χα.

[9/1/2008 4:11:14 μμ] o_allos says: Με τόσο κόσμο στη δουλειά, κι όξω στα καφενεία, και την κουμπάρα ξέχασες και του Στρατή τη θεία.

[9/1/2008 4:11:37 μμ] o_enas says: Σου λεω καθολου μην το ψαχνεις, κ δεν ιδρώνει το αυτί, μόνο ας έβλεπα τη φάτσα της οταν θα δει το DVD.

[9/1/2008 4:13:02 μμ] o_enas says: Πες μου λοιπόν ποιός εισαι εσυ που θες κ να μιλήσεις, στου Ζάχου την psolo_τριχα – εκεί είναι οι ειδήσεις

[9/1/2008 4:15:40 μμ] o_allos says: Του Ζάχου οι psolo_τριχες καθώς και το μουστάκι, δεν είναι και για χόρταση, μόνο για μεζεδάκι.

[9/1/2008 4:18:04 μμ] o_allos says: Αν θες να νιώσεις και εσύ πώς είν’ στο υπουργείο, ψώνισ’ ένα μαστίγιο και πέρνα απ’το γραφείο.

[9/1/2008 4:20:06 μμ] o_enas says: Αν ακουγε ο Χρήστος μας αυτά τα αστειακια, τη μοναξιά του θα’διωχνε κόβωντας σωληνάκια…

[9/1/2008 4:20:55 μμ] o_allos says: Αααα

[9/1/2008 4:26:06 μμ] o_enas says: Χριστέ μου αφου στην κόλαση θα πάω διχως αλλο, τη νοσοκομα στειλε μου, λιγο να της τον valo…

[9/1/2008 4:29:34 μμ] o_enas says: Σύ χάρε όταν θα με πας στ’ανήλιαγα υπόγεια, στείλε μιά πόρνη διπλα μου, καριόλα κ μπαρόβια.

[9/1/2008 4:30:33 μμ] o_allos says: Να θέλει μονιμότητα, να θέλει και ρουσφέτι, να μας ακούν στην κόλαση και σ’όλο το κουρμπέτι.

[9/1/2008 4:31:08 μμ] o_enas says: …μα και στο ιντερνέτι…

[9/1/2008 4:31:58 μμ] o_allos says: να μας τραβούν και βίντεο αγγέλοι και διαβόλοι, κι όλοι να λένε μα καλά, που βρίσκει τόσο “βόλι”?

[9/1/2008 4:33:19 μμ] o_enas says: το σχεδιο δεν πέτυχε μες το μυαλο που ειχα, κ αντί να γκρεμοτσακιστώ γλύτωσα παρα τρίχα…

[9/1/2008 4:37:05 μμ] o_enas says: θα σκοτωνόμουν σιγουρα κ ευθύς θα ήμουν σκονη, κι ας έχανα κ την ξανθιά με το μεστό μπαλκονι

[9/1/2008 4:39:16 μμ] o_enas says: χαλάλι κ οι μελαχρινές, χαλάλι και οι δύο, κ ας μην ξαναγευόμουνα μες τη ζωη αιδοίο..

[9/1/2008 4:39:39 μμ] o_allos says: μα ήταν λίγα τα λεφτά, πολλές οι ‘ποχρεώσεις, το ασανσέρ ανέβαινε σιγά-σιγά με δόσεις,και μία άτυχη στιγμή που’θελα να κατέβω, εκείνο δεν εδούλευε, ήτανε χαλασμένο, κι είπα γιατί πιό γρήγορα να μη βρεθώ κοντά της, κι απ’το μπαλκόνι δεν πηδώ να δω την ομορφιά της, και πήδησα ο έρημος χωρίς να περιμένω, πως ήτανε τόσο ψηλα κι αυτό το γαμημένο?

[9/1/2008 4:42:29 μμ] o_allos says: και πήδα – πήδα, πήδησα για να τη συναντήσω, κι αυτή ήτανε κυρ-πρόεδρε η αιτία να χτυπήσω…

[9/1/2008 4:45:00 μμ] o_enas says: – Και άφησες το πόστο σου, και τις αιτήσεις πήχτρα και πήγες και σκοτώθηκες για μιά τσουτσουνοπνίχτρα ?

[9/1/2008 4:47:42 μμ] o_enas says: το μόνο πού’χω εγώ να πω είναι απλώς “ντροπή σου” , ο δικαστής σε τιμωρει: κόβοντας το πουλί σου

[9/1/2008 4:50:37 μμ] o_enas says: Απόφαση οριστική, κ μη ζητάς συγχώρεση, τουλάχιστον νάταν καλό, έστω για μεταμόσχευση.

[9/1/2008 4:51:24 μμ] o_allos says: Τέτοιο που έχω εγώ πουλί δεν του κρατώ κακίες, ξέρω πως θά’θελαν πολλοί τέτοιες επιτυχίες.

[9/1/2008 4:53:29 μμ] o_enas says: Ειναι τελειως άχρηστο, ούτε για τα σκουπίδια, μα θά’θελα τουλάχιστον νάναι καλά τ’αρχ_idia !

[9/1/2008 4:54:48 μμ] o_enas says: Πως γάμιγες ρε καψερέ με τέτοια παλιατζούρα, μήπως μονάχα κοίταζες κ έπινες κουβερτούρα ?

[9/1/2008 4:55:19 μμ] o_allos says: Α, όλα κι όλα πρόεδρε, περνάς τα εσκαμένα, μα για τ’αρχ_idia αν ρωτάς, κοίτα απλά εμένα.

[9/1/2008 4:56:55 μμ] o_enas says: …σαν τη σακκούλα της γιαγιας που έχει μέσα χόρτα, δε το γυρνάς καλύτερα από την πίσω πόρτα ?

[9/1/2008 4:58:18 μμ] o_enas says: Τέτοια paparia είναι ντροπή για τ’αντρικό το φύλο, όταν φορας το σώβρακο να βάζεις κ ένα μήλο..

[9/1/2008 4:59:18 μμ] o_allos says: Πάντα να ξέρεις έβαζα, καθώς και κατσικάκι, μα τα’τρωγα ο άμοιρος σαν πείναγα λιγάκι…

[9/1/2008 5:00:59 μμ] o_enas says: Άλλη φορά άμα πεινάς να τρως τα μακαρόνια, γιατί όταν τρελλαίνεσαι πηδάς από μπαλκόνια.

[9/1/2008 5:04:00 μμ] o_allos says: Σπαγγέτι μου ετοίμαζε η γκόμενα για βράδυ, και πήγα κι έγινα κιμάς ο βλάκας, το στραβάδι.

[9/1/2008 5:05:27 μμ] o_enas says: γουσταρω πολυ φιλε,

[9/1/2008 5:05:35 μμ] o_enas says: …αλλα την κανω κιολας.

[9/1/2008 5:06:18 μμ] o_allos says: Εντάξει παρατράβηξε, ο ύμνος της καριόλας

[9/1/2008 5:07:06 μμ] o_enas says: κ με τραβάει η μυρουδια μιας χοντρής μπριζόλας.

[9/1/2008 5:08:19 μμ] o_allos says: Αντε τα λέμε φίλε μου, αύριο είναι Πέμπτη, κι έρχεται κι η Παρασκευή,

[9/1/2008 5:09:52 μμ] o_enas says: και το σαββατοκυριοκο που δουλευω σαν τη μπουτανα την τρελλη

[9/1/2008 5:10:41 μμ] o_allos says: Κουράγιο

[9/1/2008 5:11:20 μμ] o_enas says: ενταξει μαστορα, τα λεμε προσεχως, καλο βραδακι φιλια σε όλους.

[9/1/2008 5:11:45 μμ] o_allos says: οβου- αρ

[9/1/2008 5:11:20 μμ] o_enas says: Τζέι Άρ

Μπέρδεμα

.

.

- Ναι ?

- Ποιος είναι στη γαμμεί?

- Έλα

- Ποιος παρακαλώ, γαμμεί, ποιος ?

- Έλα, ο Ζαχ είμαι

- Ποιος γαμμεί, χαλασμένη είναι ?

- Ο Ζαχ στη γαμμεί, έλα ρε

- Στη γαμμεί ο Ζαχ ? Λάθος, κακώς, κακώς.

- Ακούει ?

- Είπαμε λάθος, άει πήδα κανα μπαλκόνι καλύτερα, άσε μας ρε φίλε, εδώ ο κόσμος χάνεται κ άλλος γαμμεί λάθος.

Γυναίκα, άνοιξε την τιβί να δούμε καμμιά είδηση…