Αυτές τις μέρες δεν δουλεύω κ έτσι σήμερα βρήκα ευκαιρία να κάνω κάτι που ήθελα απο καιρό: Να τακτοποιήσω τα mp3 στον σκληρό. Ξέρεις, υπερβολικά πράγματα, όλα να έχουν atrist κ αν δεν τον ξέρουμε να τον βρούμε, καθαρισμένα, normalizeαρισμένα, αρχειοθετημένα και, λόγω όλων των προηγούμενων και ξεσκονισμένα. Το τι τραγούδι θυμήθηκα δε λέγεται. Να μην πολυλογώ όμως—-> ξεσηκώνοντας την ιδέα του ΤΟΠ ΤΕΝ αγαπημενων και μη πραγμάτων διαφόρων συναδέλφων μπλόγκερς, αποφάσισα να παραθέσω 10 Ελληνικά τραγούδια που κάποια στιγμή μου έκαναν δυνατό κλικ κ που αγαπώ πολύ. Εδώ θα ήθελα να σου πω πως αντί για 10 θα μπορούσα να διαλέξω κ 200 ακόμη, χωρίς να μπορω να ξεχωρίσω το καλύτερο. Εάν βολτάρεις “νταβανοσκοπώντας” σου λέω πως θα χαιρόμουν να άκουγα και έβλεπα τη λίστα κ άλλων Μπλογκόβιων. Θοδωρή, Ρούλα, Αλουφάν ακούτε? Είμαι σίγουρος πως θα θυμηθούμε κι άλλα πολλά κ θα συζητήσουμε κιόλας. Αν δεν έχεις τα τραγούδια, μιά απλή λίστα θα ήταν οκ. Λέω εγώ τώρα…
τα αποτελέσματα του σημερινού ξεσκονίσματος:
Ένας Νίκος είναι πάντα ένας Νίκος. Ζιώγαλας βεβαίως βεβαίως. Στίχοι Μανώλης Φάμελλος. “Της καρδιάς τα πέταλα”.
.
.
“το ποτηράκι της καρδιάς”, Βαγγέλης Κορακάκης στίχοι κ μουσική. Τραγουδάει η Αφεντούλα Ραζέλη.
.
.
Χωρίς Ορφέα δεν πάμε πουθενά. Ούτε χωρίς καφέ. “ο καφές”, στίχοι-μουσική ο ίδιος.
.
.
Ποιος λέει οτι υποφέρουμε από λαϊκό τραγούδι? Ορίστε μια ζεϊμπεκιά από τον Σωκράτη που σπάει κόκκαλα. Διαμάντι του χρόνου κατά την γνώμη μου. ” της Άρτας το γεφύρι”, Σωκράτης Μάλαμας, στίχοι, μουσική.
.
.
οι εκπομπές του Σπ. Παπαδόπουλου το ανέστησαν ξανά αλλά σε πληροφορώ πως στα ρεμπέτικα στέκια είναι hit ανεπανάληπτο. Η Γιώτα Νέγκα το είπε α-ψ-ο-γ-α στην Νέα Ελληνική Τηλεόραση, εδώ από τον Θοδωρή Μέρμυγκα. “Μπαρμπα-Γιαννακάκης”, του Παναγιώτη Τούντα.
.
.
Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι? Η Μελίνα Κανά ερμηνεύει το διαμάντι του Θανάση Παπακωνσταντίνου “Μιλώ για σένα”.
.
.
Ιστορία κάποιου που “χάζευε τα μανάρια” κ πήρε αποφάσεις, όμως η ζωή δεν είχε πει εάν συμφωνεί…, “η βέρα”, Θαν. Παπακωνσταντίνου.Τραγουδά ο Σωκράτης.
.
.
μεταφυσικών συνέχεια, χορός-ζεϊμπέκικο βαρύ, περήφανο, ο Μανώλης Αγγελόπουλος το έχει πει μοναδικά, εδώ από τον Οδυσσέα Μοσχονά, “πέντε Έλληνες στον Άδη”, του Γιάννη Παπαϊωάνου.
.
.
ο Φοίβος Δεληβοριάς μοιράζεται κάτι που εμένα τουλάχιστον με έκανε να δακρύσω. “Φώτης”, στίχοι-μουσική του Φοίβου. (Δεληβοριά)
.
.
στο τέλος του ξεσκονίσματος είχα αφήσει μόνο τον χώρο κάτω απ’τη μαρκίζα. Χωρίς λόγια. Γιάννης Σπανός, Μάνος Ελευθερίου.
.
Δεν συμφωνώ με ταμπέλες του τύπου “τα 100 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχων”, γιατί απλώς θεωρώ πως το “καλύτερο” είναι θέμα ψυχοσύνθεσης, ίσως και τυχαίο. Θα τα ονόμαζα ” 10 τραγούδια που σήμερα φχαριστήθηκα που άκουσα”. Ελπίζω και εσύ. Καληνύχτα.
